Co należy wiedzieć o obrazach abstrakcyjnych?

Często mówimy: „To dla mnie zupełna abstrakcja” – mając na myśli coś, czego nie możemy pojąć. Z malarstwem abstrakcyjnym często jest podobnie. To kierunek w sztuce, który wymyka się z ram. W tym artykule postaramy się trochę okiełznać „nieznane”.

Abstrakcja – co to za sztuka?

Swoisty boom sztuki abstrakcyjnej w Europie przypada na początkowe lata XX wieku. Jednak przejawy abstrakcjonizmu można zauważyć dużo wcześniej. Taki charakter noszą choćby malowidła ścienne sprzed wielu wieków, czy starożytne zdobienia na ceramice. Niektórzy upatrują nawet abstrakcji w piśmie chińskim czy japońskim. Mogą one z powodzeniem pełnić funkcję dekoracyjną, jako grafiki oprawione w ramy, nawet jeśli nie znamy ich znaczenia. Cechą charakterystyczną obrazów abstrakcyjnych jest to, że nie przedstawiają one konkretnych przedmiotów, postaci. Abstrakcja to nie malarstwo z natury. Ta sztuka operuje figurą, linią, barwą. Buduje napięcie poprzez kompozycję. Artysta nie wzoruje się na rzeczywistości, a sięga do wyobraźni, emocji, myślenia pozbawionego pozornie sensu, powołuje się na zmysły i oddaje odbiorcy obraz, który gotowy jest do przepuszczenia przez pryzmat jego własnego życia, odczuć, doświadczeń. Malarstwo abstrakcyjne zupełnie nie przypomina otaczającego nas świata realnego.

Kilka nurtów abstrakcji

W sztuce abstrakcyjnej możemy wydzielić osobne nurty. Ponieważ ten rodzaj malarstwa wymyka się wszelkim normom, czasem odrębna gałąź przypisana jest tylko jednemu malarzowi. W podstawowym ujęciu abstrakcjonizm dzieli się na abstrakcję geometryczną oraz abstrakcję niegeometryczną. Już same nazwy podpowiadają nam, że pierwszy nurt operuje figurami, liniami. Jest bardzo matematyczny, równy, ma wyznaczone granice. Bardzo ważna jest tu kompozycja form, ich położenie względem siebie. To ono buduje przekaz artystyczny. Mówi się też, że to abstrakcja nieorganiczna. Nurty należące do abstrakcji geometrycznej to m.in. konstruktywizm, suprematyzm, neoplastycyzm czy szkoła Bauhaus. W tej konwencji tworzyli tacy słynni malarze jak Piet Mondrian, czy Kazimierz Malewicz. Słynny obraz tego drugiego „Czarny kwadrat na białym tle” do dziś wzbudza wiele emocji jeśli chodzi o interpretację. W opozycji do tego nurtu mamy abstrakcje niegeometryczne, inaczej organiczne. Tutaj artyści pozwalali sobie na brak kompozycji. Za głównego bohatera tego rodzaju abstrakcji uważana jest plama. Artyści często „rzucali” kleksy barw na płótno, próbując oddać w ten sposób swoje emocje i pokazać swoje osobiste ujęcie danego tematu. To kierunek bardzo spontaniczny, przez co autentyczny, stawiający na pierwszym miejscu sam akt tworzenia. Do tego nurtu należą taszyzm, action painting i color field painting. W tym nurcie tworzyli chociażby Jackson Pollock, czy uważany za ojca abstrakcji Wassily Kandinsky.

Jak odczytywać abstrakcje?

Obrazy abstrakcje nie zawsze są zrozumiałe. Jest to sztuka bardzo subiektywna i należy o tym pamiętać. Nie każda abstrakcja nas zachwyci. Wiele z nich nam się nie spodoba, jednak siła tego nurtu tkwi w tym, że dzieła abstrakcyjne pozostawiają duże pole dla naszej wyobraźni. To, co autor chciał powiedzieć przez swój obraz, nie zawsze jest zgodne z tym, co odczuwa odbiorca. Pewnie dlatego sztuka abstrakcyjna do dziś cieszy się wielkim uznaniem i grono jej amatorów stale się powiększa.

Dudek@e-oko.com

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.